జీవితం – ఒక తాత్కాలిక ఆవాసం

మనిషి జన్మ అనేది ఒక వరం. కానీ మనం సాధారణంగా “నాది” అనే భావంలో చిక్కుకుపోతాము.

• ఉద్యోగం — కాలానుగుణం
• ధనం — చంచలం
• హోదా — పరిస్థితులపై ఆధారితం
• అందం — వయస్సుతో కరిగేది
• బంధువులు — ప్రయాణసహచరులు మాత్రమే

ఇవి అన్నీ “మధ్యలో వచ్చి మధ్యలో పోయేవే”.

భగవద్గీతలో భగవద్గీత ఇలా చెప్పబడింది:

అనిత్యం అసుఖం
లోకం ఇమం ప్రాప్య
భజస్వ మామ్

ఈ లోకం అనిత్యము, అసుఖమయము —
కాబట్టి నన్ను స్మరించు....

అసలైన సత్యం

నాది అనుకున్నా
మన శరీరం కూడా
ఒక రోజు మన మాట వినదు.
మనసు, ప్రాణం విడిచినపుడు
“నేను” అని చెప్పుకున్నదంతా అక్కడితో ముగుస్తుంది.

అందుకే:

• ప్రతి రోజు కొంత సమయం నామస్మరణ జపం
• కొంత సమయం మానవ సేవా
• ఎప్పుడూ ధర్మ మార్గం

ఇవి మనిషిని మానవుడిగా నిలబెడతాయి

అహంకారం తాత్కాలికం.
ఆత్మసాక్షాత్కారం శాశ్వతం.

“నేను” అనే భావం తగ్గి
“నీవే” అనే భావం పెరిగినపుడే
జీవితం సార్థకం అవుతుంది.

🙏 సమస్త లోకా సుఖినో భవంతు
🙏 శ్రీ సద్గురు పీఠం ద్వారా..

శుభమస్తు.....✍️