ప్రతి అపరిచితుడు ఒక ప్రపంచం – ఉబెర్ డ్రైవర్ హృదయాన్ని కదిలించిన నిజ కథ

చాలా బాగా రాశారు. ఎంతో గొప్పగా, మనసుకు హత్తుకొనేలా ఉంది.

మనిషి చివరి రోజుల్లో ఎవరు లేరు అంటే అంది ఎంతో బాధాకరం.

నేను ఉబెర్ డ్రైవర్‌ని. ఎక్కువగా రాత్రి షిఫ్ట్ చేస్తాను. గత వారం రాత్రి 11 గంటలకు ఒక వృద్ధుడిని ఎక్కించుకున్నాను. కారులో కూర్చోగానే ఆయన అన్నాడు:

“ఈ రాత్రి నన్ను ఐదు చోట్లకు తీసుకెళ్లాలి. నేను నీకు $500 ఇస్తాను. నగదు. కానీ పనంతా పూర్తయ్యే వరకు ‘ఎందుకు’ అని అడగకూడదు.”

అని ఐదు చిరునామాలు ఇచ్చాడు.

మొదటి నిలయం

పట్టణ ఉపనగరంలోని ఒక ఇల్లు.
ఆయన కారులోనే కూర్చొని ఆ ఇంటిని పది నిమిషాలు నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. కళ్లలో నీరు. మాట లేకుండా ఏడుస్తున్నాడు.

“సరే. తదుపరి.” అన్నాడు.

రెండో నిలయం

ఒక ప్రాథమిక పాఠశాల.
ఖాళీగా, చీకటిగా ఉంది. ఆయన బయటకు వెళ్లి ఆడుబొమ్మల దగ్గర ఉన్న ఊయలపై కూర్చున్నాడు. ఇరవై నిమిషాలు అక్కడే. తిరిగి వచ్చి అన్నాడు:

“ఇక్కడ నేనే 43 సంవత్సరాలు బోధించాను. నా జీవితంలో నాకు దొరికిన అత్యుత్తమ ఉద్యోగం ఇది.”

మూడో నిలయం

ఒక చిన్న రెస్టారెంట్.
లోపలికి వెళ్లి కాఫీ ఆర్డర్ చేశాడు. కానీ తాగలేదు. ఒక మూల టేబుల్ దగ్గర ఒంటరిగా కూర్చుని చుట్టూ చూస్తూ పదిహేను నిమిషాలు గడిపాడు. తిరిగి వచ్చి అన్నాడు:

“1967లో నా భార్యతో మొదటి డేట్ ఇక్కడే.”

నాలుగో నిలయం

శ్మశానం.
ఒక సమాధి దగ్గరకు వెళ్లి ముప్పై నిమిషాలు నిలబడి మాట్లాడాడు. ఏమన్నాడో వినిపించలేదు. తిరిగి వచ్చినప్పుడు కళ్లంతా ఎర్రగా ఉన్నాయి.

“నా భార్య. ఈరోజుకి మూడేళ్లు.” అన్నాడు.

ఐదో నిలయం

ఆసుపత్రి.
కారును పార్క్ చేయమన్నాడు.

“ఇది చివరిది.”

అని నా వైపు చూసి అన్నాడు:

“ఇప్పుడే కారణం చెబుతాను. నాకు నాలుగో దశ క్యాన్సర్ ఉంది. ఇంకో కొన్ని వారాలు… లేక కొన్ని రోజులు మాత్రమే ఉండొచ్చు. ఈ రాత్రి నా మొత్తం జీవితాన్ని ఒకసారి చివరిసారి చూడాలని అనిపించింది.”

అక్కడే నేను ఏడవడం మొదలుపెట్టాను.

“ఆ ఇల్లు — అక్కడే నా పిల్లలను పెంచాను.
ఆ పాఠశాల — అక్కడే నా జీవితానికి అర్థం దొరికింది.
ఆ రెస్టారెంట్ — అక్కడే నేను ప్రేమలో పడ్డాను.
ఆ శ్మశానం — అక్కడే నేను వీడ్కోలు చెప్పాను.
మరి ఈ ఆసుపత్రి — ఇక్కడే ఈ రాత్రి చేరుతున్నాను. హాస్పీస్ వార్డులో. ఇక ఇంటికి వెళ్లను.”

అని $500 నా చేతిలో పెట్టాడు.

“నా జీవితమంతా నన్ను నడిపించావు. ఇకపై నాకు దయ చూపే చివరి అపరిచితుడు నువ్వే కావచ్చు. ఈ ప్రయాణం సున్నితంగా ఉండాలని అనుకున్నాను. నువ్వు దాన్ని సున్నితంగా చేశావు.”

నేను ఆ డబ్బు తీసుకోలేనని అన్నాను. కానీ ఆయన ఒత్తిడి చేశాడు.

“దయచేసి తీసుకో. వదిలివేయడానికి నాకు ఎవరూ లేరు. నా పిల్లలు నాతో మాట్లాడరు. స్నేహితులు లేరు. నువ్వు నాకు మూడు గంటల దయ ఇచ్చావు. అది $500 కంటే ఎక్కువ.”

చిన్న సూట్‌కేస్ తీసుకుని దిగే ముందు అడిగాడు:

“నీ పేరు?”
“మార్కస్.”

“ధన్యవాదాలు, మార్కస్. నా జీవితంలో చివరి మంచి జ్ఞాపకంగా నువ్వు ఉండిపోయావు.”

ఆయన ఆసుపత్రిలోకి నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు. నేను కారులో కూర్చొని ఒక గంట పాటు ఆగకుండా ఏడ్చాను.

మరుసటి రోజు తిరిగి వెళ్లాను. ఆయన గది 412. పూలతో వెళ్లి తలుపు తట్టాను.
ఆయన చిరునవ్వుతో అన్నాడు:

“మార్కస్. మళ్లీ వచ్చావా?”

“అలా వదిలేయలేకపోయాను. మీరు బాగున్నారా?”

“చనిపోతున్నాను. కానీ నిన్న రాత్రి నా జీవితాన్ని మరోసారి చూసాను. అందుకే… బాగున్నాను.”

రెండు వారాలు ప్రతి రోజు వెళ్లాను. కాఫీ తీసుకెళ్లాను. వార్తలు చదివాను. కొన్నిసార్లు నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాం. ఆయన తన ఆనందాలు, బాధలు, పశ్చాత్తాపాలు అన్నీ చెప్పాడు.

“నేను ఒంటరిగా చనిపోతాననుకున్నాను. కానీ నువ్వున్నావు. అపరిచితుడిగా వచ్చి నా చివరి రోజుల్లో కుటుంబమయ్యావు. అది ఒక వరం.”

ఆయన చేతిని పట్టుకుని అన్నాను:

“మీరు ఇక ఒంటరిగా లేరు.”

ఒక మంగళవారం తెల్లవారుజామున 3:17కి ఆయన చనిపోయారు. నేను ఆయన చెయ్యి పట్టుకున్నాను. చివరి మాటలు:

“ప్రజలకు చెప్పు. అపరిచితులను నిజంగా చూడమని చెప్పు. మనమందరం ఎక్కడికో వెళ్తున్నాం. కొందరు వేగంగా, కొందరు నెమ్మదిగా. మార్గమధ్యంలో దయ చూపు. నువ్వు చూపావు. నా చివరి రోజులను రక్షించావు.”

అని కళ్లుమూశారు.

అంత్యక్రియలకు ఆరుగురే వచ్చారు — నేను, ముగ్గురు నర్సులు, ఒక న్యాయవాది, పత్రికలో చదివి వచ్చిన ఒక పూర్వ విద్యార్థి.

43 సంవత్సరాలు బోధించిన మనిషి.
52 సంవత్సరాలు ఒక స్త్రీని ప్రేమించిన మనిషి.
81 సంవత్సరాలు జీవించిన మనిషి.
ఆరుగురే.

నేను ప్రసంగించాను:

“ప్రతి అపరిచితుడు ఎవరికో ఒక ప్రపంచం. ప్రతి ఉబెర్ ప్రయాణికుడికి ఒక కథ ఉంది. మనం దాటిపోతున్న ప్రతి మనిషి జీవిస్తూ, చనిపోతూ, ఎవరో తనను గమనించాలని ఆశిస్తూ ఉంటాడు. ఆయన నాకు $500 ఇచ్చాడు. కానీ దాని కంటే విలువైనదాన్ని ఇచ్చాడు — అపరిచితుల పట్ల దయ అనేది అదనపు విషయం కాదు. అదే జీవితం. ఎందుకంటే మనమందరం అపరిచితులమే… ఎవరో ఒకరు ఆగి, చూసి, విని, మనతో ఉండే వరకు.”

ఆ $500 ఇప్పటికీ నా గ్లోవ్‌బాక్స్‌లోనే ఉంది. ఖర్చు చేయలేదు. అది ఒక జ్ఞాపకం.

ప్రతి ప్రయాణికుడు తన చివరి ప్రయాణంలో ఉండవచ్చు.
ప్రతి అపరిచితుడు తన చివరి వీడ్కోలు చెబుతుండవచ్చు.

🙏💐🌹❤️