కొన్ని సంవత్సరాల్లో మాయం కాబోతున్న పిలుపులు

నిజం చెప్పాలంటే ఇప్పటికే ఈ పిలుపులు వినబడటం లేదు ఏదో అరుంధతి నక్షత్రం లాగా కొన్ని ఇళ్లల్లో వృద్ధదంపతుల మధ్య వినబడుతున్నాయి కాలం చెల్లిన రెండువేల రూపాయల నోటులాగా *ఇకముందు ఈ పిలుపులు వినిపించవు
ఏమండీ లేదా ఏవండీ
ఏమే ఒసేయ్
నాన్నగారు లేదా నాన్న (డాడీ గ మారింది)
అమ్మ (ముమ్మి గా మారింది)
బాబయ్య/మామయ్య (అంకుల్ గా మారింది) అమ్మక్క/పిన్ని/ దొడ్డ ( ఆంటీ గా మారింది)
అన్నం (నేడు రైస్)
మంచి నీరు (వాటర్ గ పిలుస్తున్నాం
కూర (కర్రీ అని పిలుస్తున్నాం)
చారు (రసం గా మారింది)
నేటి తరం ఎప్పటినుండో పై మాటలు మాట్లాడడం మర్చిపోయింది
ఇంకా కొన్నాళ్ళకి ఈ పేర్లు పెట్టి యెవరు పిలవరు ఎందుకంటె పిల్లలకు చాల సంవత్సరాల నుండి ఈ పేర్లు పెట్టడం మానేశారు (అన్ని రాయడం లేదు కొన్ని మాత్రమే)
సుబ్బారావు వెంకట్రావు పుల్లయ్య రామారావు సుబ్బయ్య అన్నపూర్ణ విశాలాక్షి పార్వతి సరస్వతి సుబ్బాయమ్మ వెంకమ్మ ఇంకా చాల వున్నాయి
దేవుడి పేర్లు కూడా ఏ పిల్లలకి పెట్టడం లేదు
నిజం చెప్పాలంటే ఇంట్లో పెద్దలకి నోరు తిరగని పేర్లు పిల్లలకు పెడుతున్నారు ఒకప్పుడు మనవడి పేరు వింటే తాత తాత పేరు గుర్తొచ్చింది ఇప్పుడు ఆ అవకాశమే లేదు
ఇలా రాసుకుంటూ పోతే ఒక పుస్తకమే అవుతుంది జస్ట్ మీకు చెప్పాలనిపించి రాస్తున్నాను అంతే
బి. మల్లికార్జున దీక్షిత్

తరచుగా అడిగే ప్రశ్నలు

ఏ తెలుగు పిలుపులు మాయమవుతున్నాయి?

ఏమండీ, ఏమే, నాన్నగారు, అమ్మ, బాబయ్య, మామయ్య, పిన్ని, దొడ్డ వంటి పిలుపులు క్రమంగా వినబడటం లేదు. వీటి స్థానంలో డాడీ, మమ్మీ, అంకుల్, ఆంటీ వచ్చాయి.

రోజువారీ తెలుగు మాటల స్థానంలో ఏ ఇంగ్లీష్ పదాలు వచ్చాయి?

అన్నం బదులు రైస్, మంచి నీరు బదులు వాటర్, కూర బదులు కర్రీ అంటున్నారు. చారును రసం అని పిలుస్తున్నారు.

పిల్లలకు ఏ సంప్రదాయ పేర్లు పెట్టడం మానేశారు?

సుబ్బారావు, వెంకట్రావు, పుల్లయ్య, రామారావు, సుబ్బయ్య, అన్నపూర్ణ, విశాలాక్షి, పార్వతి, సరస్వతి, సుబ్బాయమ్మ, వెంకమ్మ వంటి పేర్లు చాలా సంవత్సరాలుగా పెట్టడం లేదు. దేవుడి పేర్లు కూడా పిల్లలకు పెట్టడం లేదు.

సంప్రదాయ పేర్లు పెట్టకపోవడం వల్ల ఏం కోల్పోతున్నాం?

ఒకప్పుడు మనవడి పేరు వింటే తాతకు తన తాత పేరు గుర్తొచ్చేది. ఇప్పుడు ఇంట్లో పెద్దలకు నోరు తిరగని పేర్లు పిల్లలకు పెడుతుండటంతో ఆ అవకాశమే లేదు.

ఈ పాత పిలుపులు ఇంకా ఎక్కడ వినిపిస్తున్నాయి?

అరుంధతి నక్షత్రం లాగా కొన్ని ఇళ్లల్లో వృద్ధ దంపతుల మధ్య మాత్రమే ఈ పిలుపులు వినబడుతున్నాయి. రచయిత బి. మల్లికార్జున దీక్షిత్ వీటిని కాలం చెల్లిన రెండువేల రూపాయల నోటుతో పోల్చారు.