జీవితం – ఒక తాత్కాలిక ఆవాసం
మనిషి జన్మ అనేది ఒక వరం. కానీ మనం సాధారణంగా “నాది” అనే భావంలో చిక్కుకుపోతాము.
- ఉద్యోగం — కాలానుగుణం
- ధనం — చంచలం
- హోదా — పరిస్థితులపై ఆధారితం
- అందం — వయస్సుతో కరిగేది
- బంధువులు — ప్రయాణసహచరులు మాత్రమే
ఇవి అన్నీ “మధ్యలో వచ్చి మధ్యలో పోయేవే”.
భగవద్గీతలో భగవద్గీత ఇలా చెప్పబడింది:
అనిత్యం అసుఖం
లోకం ఇమం ప్రాప్య
భజస్వ మామ్
ఈ లోకం అనిత్యము, అసుఖమయము —
కాబట్టి నన్ను స్మరించు….
అసలైన సత్యం
నాది అనుకున్నా
మన శరీరం కూడా
ఒక రోజు మన మాట వినదు.
మనసు, ప్రాణం విడిచినపుడు
“నేను” అని చెప్పుకున్నదంతా అక్కడితో ముగుస్తుంది.
అందుకే:
- ప్రతి రోజు కొంత సమయం నామస్మరణ జపం
- కొంత సమయం మానవ సేవా
- ఎప్పుడూ ధర్మ మార్గం
ఇవి మనిషిని మానవుడిగా నిలబెడతాయి
అహంకారం తాత్కాలికం.
ఆత్మసాక్షాత్కారం శాశ్వతం.
“నేను” అనే భావం తగ్గి
“నీవే” అనే భావం పెరిగినపుడే
జీవితం సార్థకం అవుతుంది.
🙏 సమస్త లోకా సుఖినో భవంతు
🙏 శ్రీ సద్గురు పీఠం ద్వారా..
శుభమస్తు…..✍️